Bijwerkingen per dosis
De grootste bron van gegevens is TRIUMPH-1: 2.339 volwassenen met obesitas of overgewicht zonder diabetes, 80 weken gevolgd. In deze fase 3-studie kregen de deelnemers 4, 9 of 12 mg per week, of een placebo.
| Bijwerking | 4 / 9 / 12 mg | Placebo |
|---|---|---|
| Misselijkheid | 28,6 / 38,4 / 42,4 % | 14,8 % |
| Diarree | 25,2 / 34,1 / 32,0 % | 13,5 % |
| Verstopping | 23,8 / 25,9 / 26,1 % | 10,9 % |
| Braken | 10,6 / 22,8 / 25,3 % | 4,8 % |
| Gestopt door bijwerkingen | 4,1 / 6,9 / 11,3 % | 4,9 % |
Tabel 1. TRIUMPH-1, 80 weken. Bron: aankondiging van Eli Lilly van 21 mei 2026 [2].
Het fase 2-artikel in de NEJM (2023) vat de verdraagbaarheid samen in één zin. De meest voorkomende klachten zaten in het maag-darmstelsel, hingen af van de dosis, waren meestal licht tot matig en kwamen minder vaak voor als de behandeling begon met 2 mg in plaats van 4 mg.
Hoeveel deelnemers stoppen
Het percentage dat stopt door bijwerkingen zegt het meest over de verdraagbaarheid. Het telt mensen die een streng begeleide studie toch hebben verlaten.
- TRIUMPH-1 (80 weken): 4,1 % op 4 mg, 6,9 % op 9 mg, 11,3 % op 12 mg, 4,9 % op placebo.
- TRIUMPH-3 (80 weken): 9,8 % op 9 mg, 13,5 % op 12 mg, 4,8 % op placebo.
- TRIUMPH-4 (68 weken): 12,2 % op 9 mg, 18,2 % op 12 mg, 4,0 % op placebo.
Deze fase 3-cijfers komen uit persberichten van de fabrikant. De volledige veiligheidstabellen verschijnen pas met de wetenschappelijke publicaties.
Hartslag en dysesthesie
In de fase 2-studie steeg de hartslag met de dosis, piekte na 24 weken en daalde daarna, terwijl de deelnemers de behandeling voortzetten. Geen enkele studie heeft gegevens over hartritmestoornissen gepubliceerd. De cardiovasculaire studie TRIUMPH-Outcomes (NCT06383390, ongeveer 10.000 deelnemers) loopt naar verwachting tot februari 2029.
Dysesthesie is een onaangenaam, afwijkend gevoel in de huid, zoals tintelen, branden of overgevoeligheid voor aanraking. In TRIUMPH-1 kwam het voor bij 5,1 % (4 mg), 12,3 % (9 mg) en 12,5 % (12 mg), tegen 0,9 % op placebo. In TRIUMPH-4 ging het om 20,9 % op 12 mg. De Amerikaanse bijsluiter van tirzepatide (Zepbound) vermeldt 0,2 tot 0,4 %.
Wat de studies nog niet laten zien
- Schildklier: geen enkel gepubliceerd document over retatrutide gaat al op dit risico in.
- Alvleesklier en galblaas: de aankondigingen noemen deze klachten niet. Dat bewijst niet dat ze niet zijn voorgekomen.
- Lange termijn: de langste gepubliceerde behandelduur is 104 weken, bij 532 deelnemers.
- Stoppen: over gewicht of klachten na het stoppen is niets gepubliceerd.
Ervaringen en resultaten: wat de studies meten
Wie zoekt op „retatrutide ervaringen”, vindt vooral verhalen die niet te controleren zijn. Wij publiceren er geen. Gemeten resultaten komen alleen uit de studies, waarin de deelnemers het middel van Eli Lilly kregen onder medisch toezicht.
| Weekdosis | 24 weken | 48 weken |
|---|---|---|
| 1 mg | -7,2 % | -8,7 % |
| 4 mg | -12,9 % | -17,1 % |
| 8 mg | -17,3 % | -22,8 % |
| 12 mg | -17,5 % | -24,2 % |
| Placebo | -1,6 % | -2,1 % |
Tabel 2. Gemiddelde gewichtsverandering, fase 2-studie (338 volwassenen). Bron: Jastreboff et al., NEJM 2023 [1].
In TRIUMPH-1 was het gemiddelde verlies na 80 weken 19,0 % op 4 mg, 25,9 % op 9 mg en 28,3 % op 12 mg, tegen 2,2 % op placebo. Dat is 21,4 kg, 29,2 kg en 31,9 kg. In een verlenging tot 104 weken kwam de 12 mg-groep uit op 30,3 %.
Een gemiddelde verbergt verschillen. Na 48 weken in fase 2 was 83 % van de 12 mg-groep minstens 15 % van het gewicht kwijt, dus 17 % haalde dat niet. Bij diabetes type 2 is het effect kleiner: 20,8 % op 12 mg in TRIUMPH-2.
Status bij de toezichthouders
Retatrutide is een experimentele stof. In september 2026 is het niet goedgekeurd door het EMA of de FDA, en geen apotheek mag het op recept leveren. Eli Lilly zegt in het eerste kwartaal van 2027 een aanvraag in de Verenigde Staten te willen indienen. Wat vandaag wordt verkocht, is onderzoeksmateriaal dat niet hetzelfde is als het studiemiddel.
